ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ USAK SPORTLIF...

Η Τουρκική λίγκα τα τελευταία χρόνια έχει κάνει τεράστια άλματα προόδου, με αποτέλεσμα να έχει φτάσει αυτή τη στιγμή να θεωρείται το δεύτερο καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης, πίσω μόνο από την ισπανική ACB. Από άποψη ανταγωνισμού, όμως, ίσως να είναι το πιο ενδιαφέρον πρωτάθλημα, γιατί υπάρχουν 3-4 ομάδες που μπορούν να διεκδικήσουν τον τίτλο, ενώ και οι εκπλήξεις από τις μικρομεσαίες ομάδες είναι πλέον συχνό φαινόμενο.
  Μεγάλο ρόλο σε αυτή την ραγδαία εξέλιξη της TBL σίγουρα έχει παίξει ο οικονομικός παράγοντας, όμως υπάρχουν και εξαιρέσεις που σιγά-σιγά αποκτούν την τεχνογνωσία να κάνουν τις κατάλληλες κινήσεις στο μεταγραφικό παζάρι, χωρίς απαραίτητα να ξοδεύουν αλόγιστα.

  Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η Usak Sportlif, η οποία βαδίζει στα χνάρια της Καρσίγιακα, της ομάδας που θεωρείται ειδική στην απόκτηση και την εξέλιξη φθηνών Αμερικανών παιχτών. Η συγκεκριμένη ομάδα δεν έχει τις μεγάλες οικονομικές δυνατότητες άλλων ομάδων της λίγκας, όμως και πέρυσι και φέτος έχει κάνει εξαιρετικές επιλογές ξένων αθλητών. Το φετινό ξεκίνημά της είναι εντυπωσιακό (6 νίκες-2 ήττες), ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας ότι έχασε το καλοκαίρι όλους τους ξένους της, κάποιοι εκ των οποίων ήταν πολύ αξιόλογες περιπτώσεις. Πιο συγκεκριμένα, αποχώρησαν ο Έρικ Μπάκνερ (Τουρκ Τέλεκομ), ο Κρις Γουόρεν (ΑΕΚ), ο Κόρτνεϊ Φελς, ο Σον Μάρσαλ και ο παλιός μας γνώριμος από τα Τρίκαλα, ο Μίχα Ζούπαν. Εξάλλου, κατά τη διάρκεια της περυσινή χρονιάς έδωσε τον Τζάστιν Κάρτερ στη Γαλατά, ο οποίος φέτος διαπρέπει με τη φανέλα της Καρσίγιακα. Η Usak, λοιπόν, έχει κάνει ήδη κάποιες πολύ μεγάλες νίκες, όπως αυτές με την Νταρουσάφακα και Γαλατασαράι στην έδρα της, αλλά και το διπλό στην έδρα της Μπάνβιτ.
   Ο coach Ozan Bulkaz έχει δημιουργήσει μια ομάδα που ειδικά στην έδρα της είναι πολύ δυνατή και φαίνεται ότι φέτος δεν θα κινδυνεύσει καθόλου. Μεγάλοι πρωταγωνιστές στη φετινή προσπάθεια της Usak είναι δυο πρωτοεμφανιζόμενοι στα ευρωπαϊκά παρκέ, ο Καναδός Khem Birch και ο Αμερικανός D'Angelo Harrison.

Ο μεν πρώτος αγωνίζεται στο 4 και στο 5 (ύψος: 2,08μ., 23 χρ.) και έχει μέχρι τώρα 9,3 πόντους και 8,3 ριμπάουντ και πρόσφατα είχε προταθεί και στον Ολυμπιακό για αντικαταστάτης του Γιάνγκ. Ο Birch λόγω των αθλητικών του προσόντων και της ικανότητάς του στο ριμπάουντ μπορεί γρήγορα να μεταβεί στο κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο (euroleague), όμως αν θέλει κάποια στιγμή να δοκιμάσει στο nba θα πρέπει να βελτιωθεί σε διάφορους τομείς, όπως το σουτ, για να παίξει ευκολότερα στο 4.

Ο Χάρισον είναι μια ακόμα εξαιρετική επιλογή. Ένας γκαρντ με πολύ καλό μέγεθος για τη θέση (1,93μ.) και πολύ καλές επιδόσεις στην επίθεση. Ο απόφοιτος του St. John's είναι ένας ικανότατος σκόρερ με πολύ καλά ποσοστά από το τρίποντο, που μπορεί να ηγηθεί ειδικά σε ομάδες τέτοιου επιπέδου. Φέτος, έχει ήδη 15,4 πόντους μέσο όρο (4,8 ριμπ., 2,8 ασ.). Ανάλογα και με τις επόμενες επιλογές στην καριέρα του, μπορεί γρήγορα να εξελιχθεί που θα προσφέρει instant score από τον πάγκο (τύπου Σλούκα-Κάρολ) ακόμα και σε ομάδες κορυφαίου επιπέδου.
  Εκτός από τους δυο νεαρούς, καταλυτικοί είναι ο 30χρονος πλέι-μέικερ Giordan Watson (11,6 πόντοι, 4,8 ασίστ) και ο 29χρονος γκαρντ/φόργουορντ Paul Harris. Ειδικά, ο δεύτερος που έχει παίξει πολλά χρόνια στην αναπτυξιακή λίγκα του nba, στις Φιλιππίνες, στη Γαλλία (Νανσί, Γκραβελίν) και στην Τουρκία (Γκαζιάντεπ), έχει φέτος εντυπωσιακά νούμερα. Ειδικότερα, έχει 15,3 πόντους και 12,4 ριμπάουντ και έχει αντικαταστήσει επάξια τον Φελς.
  Το συγκεκριμένο κουαρτέτο παιχτών, λοιπόν, έχει βοηθήσει τα μέγιστα την Usak στο πολύ καλό της ξεκίνημα. Και η τουρκική ομάδα δίνει με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο επιπλέον ενδιαφέρον σε ένα ήδη άκρως ενδιαφέρον πρωτάθλημα. 

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Sfairopoulo's rebounding machine...

Από τη σεζόν 2011-2012 με προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς και την ανέλπιστη κατάκτηση της Ευρωλίγκας, ο μπασκετικός Ολυμπιακός έχει εξελιχθεί σε μια defensive-minded ομάδα. Με τον ερχομό, μάλιστα, του Γιάννη Σφαιρόπουλου, η λέξη άμυνα έχει αποκτήσει άλλη διάσταση και δεν είναι τυχαίο, ότι παίχτες και προπονητής την χρησιμοποιούν σε κάθε μα κάθε συνέντευξή τους. Αν και είναι λίγο υπερβολικό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η διάθεση των ''ερυθρόλευκων'' για να παίξουν σκληρή άμυνα, τείνει να εξελιχθεί σε εμμονή. Αναμφίβολα, λοιπόν, ο Ολυμπιακός είναι η πιο σκληρή ομάδα τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο Ευρωλίγκας, όμως ολα αυτά τα χρόνια η άμυνα του Ολυμπιακού είχε ένα μεγάλο ψεγάδι: το αμυντικό ριμπάουντ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο περυσινός τελικός στην Μαδρίτη με την Ρεάλ να έχει 12 επιθετικά ριμπάουντ (έναντι 5 του Ολυμπιακού) και συνολικά 15 ριμπάουντ περισσότερα από την ομάδα του Σφαιρόπουλου (40 έναντι 25).
   Η αδυναμία της ομάδας σε αυτόν τον τομέα οφειλόταν κατά κύριο λόγο σε 2 παράγοντες. Πρώτον, στις υψομετρικές διαφορές που είχε ο Ολυμπιακός με τις περισσότερες αντίπαλες ομάδες. Για παράδειγμα, οι undersized ψηλοί που έχει κάνει μόδα την τελευταία πενταετία ο Ολυμπιακός (π.χ. Χάινς, Ντάνστον) μπορεί να ήταν εντυπωσιακοί στην ομαδική άμυνα, αλλά με αντιπάλους ψηλά κορμιά, όπως οι Τόμιτς, Κάουν κ.α. δυσκολεύονταν πολύ να κερδίσουν τα αμυντικά ριμπάουντ. Ο δεύτερος λόγος είναι σχετικός με την αμυντική τακτική που κατά καιρούς επιλεγόταν: τις αλλαγές στα σκριν. Αυτή η τακτική, που χρησιμοποιήθηκε πολύ από τον Ίβκοβιτς και τον Μπαρτζώκα και λιγότερο από τον Σφαιρόπουλο έχει σαν κύριο στόχο να χαλάσει τη συνεργασία ψηλού-κοντού και να γίνουν όσο το δυνατόν λιγότερες περιστροφές στην άμυνα. Το μεγάλο μειονέκτημα αυτής της άμυνας είναι η δημιουργία πολλών mismatch, τα οποία έχουν άμεσο αντίκτυπο και στον τομέα των ριμπάουντ, όπως είναι φυσιολογικό.
  Το καλό είναι ότι ο Ολυμπιακός με κύρια όπλα του το πάθος και την κατάθεση ενέργειας στο παρκέ, είχε τη δυνατότητα να κρύβει αυτή του την αδυναμία σε πολλά κρίσιμα παιχνίδια, όμως το πρόβλημα παρέμενε και μπορούσε να εμφανιστεί ανά πάσα στιγμή.

Στην καλοκαιρινή off-season, λοιπόν, ο coach Σφαιρόπουλος και το επιτελείο του προσπάθησαν να ψηλώσουν την ομάδα και να προσθέσουν παίχτες με ικανότητα στο ριμπάουντ. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του προπονητή του Ολυμπιακού σε καλοκαιρινή του συνέντευξη:  "Δεινόσαυρους δεν θέλω, αλλά θέλω να 'χουν ύψος. Να είναι η ομάδα όσο πιο ψηλή γίνεται, ώστε να μην μειονεκτεί". Οι κινήσεις που έγιναν, λοιπόν, το καλοκαίρι με Γιάνγκ, Χάκετ, Στρόμπερι, Μιλουτίνοφ και Αθηναίου δείχνουν τη σαφή πρόθεση που υπήρχε να αποκτήσει μέγεθος η ομάδα. Ειδικά αν σε αυτές τις κινήσεις προσθέσουμε και την ουσιαστική αντικατάσταση του Ντάρντεν (1,94μ.) από τον Παπαπέτρου (2,06μ.) καταλαβαίνουμε ότι το πλάνο του Σφαιρόπουλου να ψηλώσει την ομάδα χωρίς αυτή να χάσει την ταχύτητα και την ικανότητά της για πολύ καλές αμυντικές επιδόσεις, είχε μεγάλη επιτυχία.

  Για να ρίξουμε και μια ματιά στα στατιστικά στοιχεία, ο Ολυμπιακός φέτος είναι πρώτος στο σύνολο των ριμπάουντ με 323 ''σκουπίδια'' σε 8 αγώνες, περίπου δηλαδή 40 σε κάθε αγώνα. Σε αντίθεση με πέρυσι που ήταν 11ος με το τελείωμα της κανονικής περιόδου. Πιο αναλυτικά:

• 2011-12: 14ος με 328 reb. σε 10 αγώνες (μ.ο. 32,8)
• 2012-13: 4ος με 358 reb. σε 10 αγώνες (μ.ο. 35,8)
• 2013-14: 17ος με 326 reb. σε 10 αγώνες (μ.ο. 32,6)
• 2014-15: 11ος με 358 reb. σε 10 αγώνες (μ.ο. 35,8)
• 2015-16: 1ος με 323 reb.  σε 8 αγώνες (μ.ο. 40,38)

  Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, βασικό ρόλο στη φετινή μεταμόρφωση του Ολυμπιακού στο ριμπάουντ παίζουν οι καλοκαιρινές μεταγραφές. Από τη στιγμή, που ο Γιάνγκ δεν θα ξαναπαίξει φέτος, ειδική μνεία αξίζει να γίνει στους Χάκετ και Στρόμπερι. Οι δυο νεοφερμένοι γκαρντ όταν βρίσκονται στο παρκέ ανεβάζουν πολλά επίπεδα την ένταση της άμυνας του Ολυμπιακού. Η ικανότητα τους να μαρκάρουν και παίχτες πιο ψηλούς από αυτούς λύνει τα χέρια του Σφαιρόπουλου πολλές φορές, ενώ μέχρι τώρα έχουν 3.4 και 3.6 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Τα νούμερα αυτά, ειδικά αν τα συγκρίνουμε με τα αντίστοιχα των Σλούκα και Λαφαγιέτ (2,9 και 1,9) κάνουν φανερό το πόσο σημαντικοί είναι αυτοί οι δυο παίχτες για το πλάνο του Σφαιρόπουλου. Αποκορύφωμα των μέχρι τώρα επιδόσεών τους είναι τα συνολικά 17 ριμπάουντ, που είχαν οι δυο τους κόντρα στην Αρμάνι Μιλάνο. Επίσης, αν και οι περισσότεροι έχουν την εντύπωση ότι τα ριμπάουντ είναι δουλειά των ψηλών, είναι πολύ σημαντικό μια ομάδα να έχει κοντούς, οι οποίοι πάνε στο ριμπάουντ και δεν τα περιμένουν όλα από τους ψηλότερους συμπαίχτες τους. Το μπακόρτ του Ολυμπιακού φέτος, λοιπόν, αποτελείται από παίχτες που παλεύουν για τα ριμπάουντ, με εξαίρεση ίσως τον Αθηναίου, αφού ακόμα και ο Σπανούλης, ειδικά σε κρίσιμα παιχνίδια, έχει εμφανίσει πολύ καλές επιδόσεις στα ριμπαόυντ, γεγονός το οποίο είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της φετινής βελτίωσης, που παρουσιάζει η ομάδα. Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι ότι επί Σφαιρόπουλου δεν χρησιμοποιείται συχνά η τακτική με αλλαγές στα σκριν (εκτός από περιπτώσεις όπου λήγει η επίθεση της αντίπαλης ομάδας). Έτσι, ελαχιστοποιούνται οι περιπτώσεις όπου οι κοντοί της ομάδας θα κληθούν να πάρουν το ριμπάουντ από τον αντίπαλο σέντερ ή φόργουορντ.
  Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο coach με τις κινήσεις που έκανε μπόρεσε να εκμεταλλευτεί μέχρι τώρα το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός παραμένει για 2η συνεχή χρονιά η ομάδα που αναγκάζει τους αντιπάλους της στα χειρότερα ποσοστά στα δίποντα. Έτσι βελτιώνοντας τις επιδόσεις στο αμυντικό ριμπάουντ, μπορεί να ελέγχει πολύ καλύτερα τον ρυθμό του παιχνιδιού, αλλά και να παίζει και λίγο πιο γρήγορο μπάσκετ, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.
Ο Σφαιρόπουλος, λοιπόν, πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα που ήθελε έναν ακόμα καλό σκόρερ δίπλα στον Σπανούλη επέλεξε να παρεί δυο εξαιρετικούς ρολίστες, που του δίνουν τα κατάλληλα στοιχεία, προκειμένου να βελτιώσει τις αδυναμίες (περιφερειακή άμυνα και ριμπάουντ) που του στοίχισαν στον περυσινό τελικό με τη Ρεάλ. Το αποτέλεσμα στο τελός της χρονιάς θα δούμε αν θα δικαιώσει τον coach, όμως για αρχή οφείλουμε να του πιστώσουμε ότι οι κινήσεις, που έκανε, απορρέουν 100% μέσα από τη φιλοσοφία του, στην οποία δεν έχει δεχτεί να κάνει εκπτώσεις στη μέχρι τώρα θητεία του στον Ολυμπιακό.